W tym artykule przeczytasz między innymi o:
- patronie ulicy
- historii jego życia
Od kawalerzysty do jednego z najlepszych polskich pilotów
Bolesław Orliński urodził się 13 kwietnia 1899 roku w Niwerce koło Kamieńca Podolskiego. Jego droga do lotnictwa nie była oczywista. Podczas I wojny światowej służył w armii rosyjskiej, a następnie wstąpił do I Korpusu Polskiego. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości zgłosił się ochotniczo do Wojska Polskiego.
Początkowo służył w kawalerii, w 19. Pułku Ułanów Wołyńskich, biorąc udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Później trafił do lotnictwa, najpierw jako mechanik, a następnie rozpoczął szkolenie pilotażowe.
Szybko okazało się, że ma wyjątkowe predyspozycje do latania. W 1923 roku został instruktorem Wyższej Szkoły Pilotów w Grudziądzu. Szczególnie upodobał sobie akrobację lotniczą. Jego umiejętności robiły ogromne wrażenie – podczas jednego lotu wykonał aż 242 pętle na samolocie Morane-Saulnier MS.30.
Warszawa–Tokio–Warszawa. Lot, który przeszedł do historii
Największym wyczynem Bolesława Orlińskiego był rajd lotniczy z Warszawy do Tokio i z powrotem, zrealizowany w dniach od 27 sierpnia do 25 września 1926 roku.
W podróż wyruszył na samolocie Bréguet 19 A2. Towarzyszył mu mechanik Leonard Kubiak. Do pokonania mieli trasę liczącą około 10 300 kilometrów w jedną stronę.
Wyprawa była ogromnym przedsięwzięciem, a jej przebieg szybko zamienił się w walkę o przetrwanie. Podczas lotu uszkodzeniu uległy śmigło i dolny płat samolotu. Mimo to Orliński nie zrezygnował z dalszej podróży.
Najbardziej niewiarygodny jest fakt, że ostatnie 6680 kilometrów lotnicy pokonali maszyną z częściowo obciętym lewym dolnym skrzydłem. Do tego silnik był poważnie zużyty wskutek utraty oleju.
Mimo tych problemów udało im się dotrzeć do celu i wrócić do Warszawy. W Japonii polscy lotnicy zostali przyjęci z ogromnym entuzjazmem.
Za ten niezwykły wyczyn Orliński otrzymał japoński Order Wschodzącego Słońca VI klasy oraz Złoty Medal Cesarskiego Towarzystwa Lotniczego. Po powrocie do kraju awansowano go na kapitana.
Sukces miał również wymiar bardzo osobisty. W nagrodę za przelot miasto Warszawa przekazało mu działkę przy ulicy Racławickiej 94, w pobliżu Fortu Mokotów. To właśnie tam lotnik zbudował swój dom.
Oblatywał polskie myśliwce i ustanawiał rekordy świata
W 1928 roku Orliński zakończył służbę wojskową i rozpoczął pracę jako pilot doświadczalny w Państwowych Zakładach Lotniczych.
Była to odpowiedzialna i niebezpieczna praca. Pilot musiał sprawdzać prototypowe konstrukcje, zanim trafiły do dalszych testów i produkcji. Orliński oblatywał kolejne polskie myśliwce, w tym PZL P.1, P.6, P.7, P.8, P.11, P.24 oraz P.50 Jastrząb.
Nie brakowało dramatycznych sytuacji. Podczas jednego z lotów na prototypie PZL P.1 uszkodzeniu uległo skrzydło. Zamiast ratować się skokiem ze spadochronem, pilot zdołał opanować maszynę i bezpiecznie wylądować.
Jego talent doceniano również poza granicami Polski. W 1931 roku zwyciężył w prestiżowych amerykańskich zawodach National Air Races w Cleveland, pokonując znanych pilotów z całego świata, w tym niemieckiego asa lotnictwa Ernsta Udeta.
Trzy lata później, 28 czerwca 1934 roku, ustanowił światowy rekord prędkości dla samolotów myśliwskich z silnikiem gwiazdowym. Na PZL P.24 osiągnął prędkość 414 km/h.
II wojna światowa. Zamiast spokojnej emerytury kolejne misje
Tuż przed wybuchem II wojny światowej Bolesław Orliński jako pierwszy Polak został przeszkolony na brytyjskim myśliwcu Supermarine Spitfire.
Po niemieckiej agresji na Polskę ponownie zgłosił się do służby wojskowej. We wrześniu 1939 roku został wysłany do Rumunii, aby odebrać 11 brytyjskich myśliwców przeznaczonych dla Polski. Samoloty nie dotarły jednak do miejsca przeznaczenia.
Ostatecznie przez Rumunię, Jugosławię, Włochy i Francję przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie odtwarzano Polskie Siły Powietrzne.
Początkowo pełnił funkcję instruktora. Nie zamierzał jednak rezygnować z latania bojowego. W 1943 roku trafił do 305 Dywizjonu Bombowego, a następnie przeszedł szkolenie na samolotach De Havilland Mosquito.
Od 1 sierpnia 1944 roku do 31 stycznia 1945 roku dowodził 305 Dywizjonem Bombowym. Jednostka wykonywała wówczas samotne nocne misje bombowe nad terytorium wroga.
Orliński sam również uczestniczył w działaniach bojowych. Łącznie wykonał 49 lotów bojowych, spędzając w powietrzu podczas tych misji 246 godzin i 50 minut.
Ostatnie lata życia spędził w Kanadzie
Po zakończeniu wojny Bolesław Orliński nie wrócił na stałe do Polski. Pozostał na emigracji. Początkowo służył jako oficer łącznikowy w brytyjskim lotnictwie szkolnym, a po demobilizacji wyjechał z żoną do Afryki Południowej.
W 1953 roku małżonkowie przenieśli się do Toronto w Kanadzie. Orliński rozpoczął tam pracę w dziale zaopatrzenia wytwórni lotniczej de Havilland Canada.
Jego dorobek był imponujący. W trakcie całej kariery latał na 106 typach samolotów i spędził w powietrzu około 7 tysięcy godzin. Ostatni raz zasiadł za sterami w 1965 roku, a dwa lata później przeszedł na emeryturę.
Bolesław Orliński zmarł 28 lutego 1992 roku w Toronto, w wieku 92 lat. Po śmierci jego prochy sprowadzono do Polski. W sierpniu 1992 roku został uroczyście pochowany w rodzinnym grobie na cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu.

Napisz komentarz
Komentarze