• patronie ulicy
• upamiętnieniu patrona

Wojciech Korfanty – przywódca narodowy Górnego Śląska i jeden z ojców niepodległej Polski

Wojciech Korfanty (ur. 20 kwietnia 1873 w Sadzawkach, zm. 17 sierpnia 1939 w Warszawie) był jednym z najważniejszych działaczy narodowych Górnego Śląska, chrześcijańskim demokratą i katolickim mężem stanu. Jego życie i działalność polityczna na trwałe wpisały się w historię Polski, a pośmiertnie został odznaczony Orderem Orła Białego.

Młodość i edukacja

Syn górnika Józefa i Karoliny z domu Klecha, Korfanty wychowywał się w rodzinie pielęgnującej wartości polskiego języka, katolickiej wiary i śląskiego obyczaju. Edukację rozpoczął w niemieckiej szkole ludowej w Siemianowicach, a następnie kontynuował w katowickim Gimnazjum Miejskim, gdzie poznał Konstantego Wolnego i założył tajne koło propagujące polską kulturę i literaturę.

Młody Korfanty wykazywał duże zainteresowanie sprawami narodowymi, co doprowadziło do jego relegowania w 1895 roku z klasy maturalnej za krytykę Ottona von Bismarcka. Dzięki interwencji posła Józefa Kościelskiego ukończył jednak szkołę i rozpoczął studia na Politechnice w Charlottenburgu, które następnie kontynuował na Uniwersytecie Wrocławskim i w Berlinie, gdzie zetknął się z życiem politycznym i dziennikarskim.

Działalność polityczna i narodowa

Od początku XX wieku Korfanty aktywnie angażował się w sprawy narodowe. Był członkiem Ligi Narodowej, współpracując z Romanem Dmowskim, a także redaktorem i właścicielem kilku gazet, w tym „Górnoślązaka” i „Polaka”, które propagowały polskość w regionie.

W latach 1903–1912 oraz 1918 pełnił funkcję posła do Reichstagu i pruskiego Landtagu, w których przystąpił do Koła Polskiego, broniąc praw narodowych i socjalnych Ślązaków. W 1918 roku jako komisarz Naczelnej Rady Ludowej w Poznaniu odegrał kluczową rolę w organizacji powstania wielkopolskiego i tworzeniu armii wielkopolskiej.

Górny Śląsk i powstania śląskie

Wojciech Korfanty był przede wszystkim symbolem walki o polskość Górnego Śląska. Jako Polski Komisarz Plebiscytowy w 1920 roku agitował ludność regionu do głosowania za przyłączeniem Śląska do Polski. Po niekorzystnej interpretacji wyników plebiscytu zorganizował i stanął na czele III powstania śląskiego, które zakończyło się sukcesem i przyczyniło do przyłączenia części Górnego Śląska do odrodzonej Polski.

Kariera w odrodzonej Polsce

Po 1922 roku Korfanty był posłem na Sejm I i II kadencji, związany z Chrześcijańską Demokracją. W 1922 został desygnowany na premiera, jednak wobec sprzeciwu Józefa Piłsudskiego nie objął tego urzędu. W kolejnych latach pełnił funkcję wicepremiera w rządzie Wincentego Witosa oraz działał jako redaktor i właściciel gazet „Rzeczpospolita” i „Polonia”. Po przewrocie majowym w 1926 roku przeszedł do opozycji wobec sanacji.

W latach 30. Korfanty był wielokrotnie prześladowany. W 1930 roku aresztowano go w ramach tzw. procesu brzeskiego, gdzie był maltretowany fizycznie i psychicznie. Mimo represji pozostawał niezłomny i kontynuował działalność polityczną w opozycji wobec rządu.

Ostatnie lata i śmierć

W 1935 roku, zagrożony kolejnym aresztowaniem, wyemigrował do Czechosłowacji, kontynuując działalność polityczną w polskiej chadecji i opozycji wobec sanacji. Po powrocie do Polski w 1939 został aresztowany i osadzony na Pawiaku, gdzie jego stan zdrowia uległ dramatycznemu pogorszeniu. Po uwolnieniu zmarł 17 sierpnia 1939 roku w szpitalu św. Józefa w Warszawie, zaledwie kilka tygodni przed wybuchem II wojny światowej. Pogrzeb Korfantego w Katowicach zgromadził ćwierć miliona osób.

Życie prywatne

Korfanty był żonaty z Elżbietą Szprotówną, z którą miał czworo dzieci: Halżkę, Zbigniewa, Marię i Witolda. Rodzina po jego śmierci wyemigrowała, a żona wróciła do Katowic w 1945 roku.

Dziedzictwo

Wojciech Korfanty pozostaje symbolem walki o polskość Śląska i jedną z kluczowych postaci w historii niepodległej Polski. Jego życie to przykład niezłomności, odwagi politycznej i głębokiego przywiązania do wartości chrześcijańskich i narodowych. Pośmiertnie uhonorowany został najwyższym polskim odznaczeniem – Orderem Orła Białego.

• jadłodzielniach
• nadwyżkach jedzenia

Święta to czas obfitości – na stołach pojawia się więcej potraw, niż jesteśmy w stanie zjeść. Zamiast wyrzucać nadmiar żywności, warto przekazać ją dalej. W Warszawie funkcjonuje 47 jadłodzielni, czyli specjalnie oznaczonych lodówek i szafek dostępnych dla wszystkich mieszkańców.

Jadłodzielnie to ogólnodostępne punkty wymiany żywności. Można w nich zostawić produkty, których nie potrzebujemy, lub zabrać coś dla siebie. Nie ma formalności ani ograniczeń – to przestrzenie oparte na zaufaniu i solidarności.

Co można przynieść?

Zgodnie z miejskimi zasadami do jadłodzielni można przekazywać:

• jedzenie, które sami bez obaw moglibyśmy zjeść,
• produkty po dacie „najlepiej spożyć przed”, jeśli nadal są bezpieczne,
• domowe potrawy – szczelnie zapakowane, z opisem składu i datą przygotowania,
• produkty suche, takie jak kasze czy makarony – również napoczęte, ale dobrze zamknięte.

Czego nie wolno zostawiać?

Dla bezpieczeństwa innych nie należy przynosić:

• produktów zepsutych lub nadgniłych,
• surowego mięsa i ryb,
• dań zawierających surowe jaja,
• produktów z niepasteryzowanego mleka.

Pomoc i realna zmiana

Dzielenie się jedzeniem to nie tylko gest dobrej woli. To konkretne wsparcie dla osób w trudnej sytuacji – seniorów, rodzin z ograniczonym budżetem czy osób w kryzysie. Jednocześnie to skuteczny sposób walki z marnowaniem żywności, którego skala w Polsce sięga kilku milionów ton rocznie.

Produkty, które mogłyby trafić do kosza, mogą stać się dla kogoś pełnowartościowym posiłkiem.

#MyślęNieMarnuję – więcej niż jedzenie

Warszawa prowadzi kampanię #MyślęNieMarnuję, która zachęca mieszkańców do odpowiedzialnego korzystania z zasobów. Obejmuje ona nie tylko żywność, ale również ubrania, sprzęty i inne przedmioty codziennego użytku.

W ramach inicjatywy organizowane są m.in.:

• warsztaty szycia i napraw,
• kawiarenki naprawcze,
• wymiany sąsiedzkie,
• zbiórki niesprzedanych warzyw i owoców,
• działania edukacyjne promujące świadome zakupy.

Gdzie znaleźć jadłodzielnię?

Lista wszystkich punktów wraz z mapą i godzinami otwarcia dostępna jest online na miejskiej stronie informacyjnej w LINKU. Wystarczy sprawdzić najbliższą lokalizację i dołączyć do idei niemarnowania.

• podwyżce cen za wywóz śmieci
• nowych stawkach

Od początku kwietnia warszawiacy muszą przygotować się na wyższe rachunki za gospodarowanie odpadami. Zgodnie z decyzją miasta, kończy się okres obowiązywania obniżonych stawek.

Nowe stawki – ile zapłacimy?

Od 1 kwietnia 2026 roku miesięczne opłaty wyniosą:

• 85 zł – dla gospodarstw domowych w zabudowie wielolokalowej (np. bloki),
• 107 zł – dla gospodarstw w zabudowie jednorodzinnej.

Nieco mniej zapłacą właściciele domów jednorodzinnych, którzy kompostują bioodpady – w ich przypadku nadal obowiązuje ulga w wysokości 9 zł miesięcznie.

Segregacja obowiązkowa

Miasto przypomina, że zasady segregacji odpadów nie ulegają zmianie. Nadal obowiązuje system selektywnej zbiórki, a jego przestrzeganie ma bezpośredni wpływ na wysokość opłat.

Mieszkańcy, którzy nie będą segregować śmieci lub będą robić to nieprawidłowo, zapłacą nawet dwukrotnie więcej.

Dlaczego ceny rosną?

Zgodnie z obowiązującymi przepisami system gospodarowania odpadami musi się sam finansować. Oznacza to, że wpływy z opłat od mieszkańców powinny pokrywać koszty odbioru i zagospodarowania odpadów.

Warszawa na bieżąco monitoruje te wydatki, jednak – jak podkreślają urzędnicy – rynek odpadów jest bardzo dynamiczny. Na koszty wpływają m.in. rosnące ceny usług, zmiany prawne czy nowe rozwiązania, takie jak planowany system kaucyjny.

• rozkładzie jazdy
• zmianie w komunikacji miejskiej

Wraz z rozpoczęciem przerwy świątecznej dla uczniów, od czwartku 2 kwietnia, Warszawski Transport Publiczny wprowadza pierwsze korekty w kursowaniu pojazdów. Mniejsze potoki pasażerskie oznaczają rzadsze kursy oraz czasowe zawieszenie części linii.

Wielki Czwartek i Wielki Piątek (2–3 kwietnia)

Już na początku zmian część autobusów „idzie na ferie”. Zawieszone zostanie kursowanie linii: 256, 263, 308, 320, 332, 340, 356, 809, 815, E-2 oraz Z-8. Dodatkowo w wielu liniach nie będą realizowane kursy szkolne i akademickie.

Niektóre autobusy przestaną także podjeżdżać pod szkoły – dotyczy to m.in. linii 164, 198, 201 oraz L24.

Zmiany obejmą również wybrane trasy:

• autobusy 192 pojadą krócej – tylko do pętli Ursynów Płd.,
• linia 401 zakończy kursy na przystanku Metro-Służew (3 i 7 kwietnia),
• wybrane linie (m.in. 201, 209, 239, 737 i 193) będą kursowały według specjalnych rozkładów.

Rzadsze kursy odczują także pasażerowie metra – pociągi linii M1 w godzinach szczytu pojadą co 2 minuty i 50 sekund, a M2 co 3 minuty i 30 sekund.

Wielka Sobota (4 kwietnia)

W sobotę utrzymane zostaną ograniczenia – nie wyjadą autobusy linii 256, 263 oraz Z-8.

Dla osób odwiedzających groby bliskich uruchomiona zostanie specjalna linia cmentarna C40, kursująca z Metra Młociny na Cmentarz Północny. Dodatkowo linia 250 zostanie skierowana pod bramę zachodnią nekropolii.

Zmiany obejmą także linie 192 i 193, które pojadą według zmodyfikowanych tras i rozkładów.

Wielkanoc i Poniedziałek Wielkanocny (5–6 kwietnia)

Największe zmiany czekają pasażerów w niedzielę i poniedziałek.

Autobusy dzienne będą kursować według świątecznego rozkładu, a nocne – według weekendowego. Jednocześnie zawieszonych zostanie kilkadziesiąt linii, w tym m.in.: 107, 108, 117, 118, 119, 125, 126, 129, 130, 156, 160, 168, 182, 187, 188, 193, 201, 202 czy 512, 514, 516 i 519.

Dla wielu innych linii wprowadzone zostaną specjalne rozkłady lub zmienione trasy, które częściowo zastąpią zawieszone połączenia.

Zmiany obejmą także tramwaje – będą kursować jak w niedziele, a linie 13, 14 i 27 zostaną zawieszone. Pojawi się natomiast dodatkowa linia 76, która ułatwi dojazd m.in. w rejon Starego Miasta i Traktu Królewskiego.

Metro również pojedzie inaczej:

• w ciągu dnia pociągi linii M1 będą kursować co ok. 6,5–7 minut,
• linia M2 pojedzie według świątecznego rozkładu,
• w godzinach nocnych i wczesnoporannych częstotliwość wyniesie około 10 minut.

Powrót do „trybu świątecznego” we wtorek

We wtorek, 7 kwietnia, komunikacja miejska będzie funkcjonowała podobnie jak w Wielki Piątek – nadal obowiązywać będą ograniczenia i specjalne rozkłady.

• strefie czystego transportu
• faktach i mitach na temat SCT

Mieszkańcy mają czas – i to sporo

Najważniejsza informacja dla warszawiaków: osoby zameldowane w stolicy i rozliczające tu PIT nie podlegają wymogom SCT aż do końca 2027 roku.

Warunek? Trzeba być właścicielem pojazdu i zgłosić go do systemu wyłączeń. Co istotne – całą procedurę można przeprowadzić online, bez wychodzenia z domu.

Seniorzy i osoby z niepełnosprawnością bez ograniczeń

Niektóre grupy są uprzywilejowane jeszcze bardziej.

• Seniorzy (70+) – jeśli ukończyli 70 lat najpóźniej w 2023 roku, są bezterminowo zwolnieni z wymogów SCT
• Osoby z niepełnosprawnością – również korzystają z bezterminowego wyłączenia (wymagana karta parkingowa)

W obu przypadkach konieczne jest jednak zgłoszenie konkretnego pojazdu, którego są właścicielem lub współwłaścicielem.

To tylko fragment miasta – nie cała Warszawa

Jednym z najczęściej powtarzanych mitów jest przekonanie, że SCT obejmuje całe miasto. To nieprawda.

Strefa dotyczy zaledwie 37 km², czyli około 7% powierzchni Warszawy. Co więcej – nie ma planów jej rozszerzenia.

Skąd w ogóle SCT?

Wprowadzenie Strefy Czystego Transportu nie jest przypadkowe. To odpowiedź na realny problem – zanieczyszczenie powietrza w mieście.

Decyzja władz Warszawy wynika z kilku kluczowych powodów:

• potrzeby poprawy jakości powietrza, zgłaszanej przez mieszkańców i organizacje społeczne,
• realizacji Programu Ochrony Powietrza dla Mazowsza,
• zobowiązań wynikających z Krajowego Planu Odbudowy.

Co ciekawe, jeszcze przed podjęciem decyzji przeprowadzono badania opinii. Wyniki były jednoznaczne:

• 87% mieszkańców chciało działań ograniczających zanieczyszczenia,
• 76% popierało wprowadzenie SCT.

Fakty zamiast emocji

Choć temat Strefy Czystego Transportu budzi duże emocje, rzeczywistość jest mniej restrykcyjna, niż sugerują niektóre doniesienia.

Większość mieszkańców ma jeszcze kilka lat na dostosowanie się do zmian, a część – w ogóle nie będzie musiała tego robić. Kluczowe jest jednak jedno: warto sprawdzić swoją sytuację i – w razie potrzeby – zgłosić pojazd do wyłączenia.

• dzikim wysypisku
• działaniach Straży Miejskiej

Nielegalne wysypiska to problem, który regularnie powraca w różnych częściach Warszawy. Tym razem sprawa nabrała szczególnego wymiaru – chodzi nie tylko o zaśmiecanie przestrzeni, ale także o bezpieczeństwo danych osobowych.

Niepokojące odkrycie przy trasie S8

Strażnicy miejscy z IV Oddziału Terenowego patrolujący rejon Bemowo natrafili na dzikie wysypisko przy polnej drodze wzdłuż trasy S8. Odpady zostały porzucone na terenach rekreacyjnych, w pobliżu obiektów Legia Warszawa.

Na miejscu znajdowały się m.in.:

• gruz,
• stare meble,
• wykładziny,
• odpady poremontowe.

To jednak nie wszystko.

Wrażliwe dane wśród śmieci

Podczas dokładnej kontroli funkcjonariusze natrafili na kartę bankową oraz dokument zawierający pełne dane osobowe 67-letniej kobiety. Tego typu znalezisko mogło łatwo trafić w niepowołane ręce i zostać wykorzystane np. do kradzieży tożsamości.

Strażnicy natychmiast zabezpieczyli dokumenty i przekazali je Policja.

Śmieci mogą zdradzić sprawcę

Choć sytuacja wygląda groźnie, znalezione dokumenty mogą odegrać kluczową rolę w ustaleniu, kto odpowiada za nielegalne wysypisko.

To właśnie sprawca – lub ewentualnie zarządca terenu – będzie zobowiązany do uprzątnięcia odpadów i przywrócenia porządku.

Problem większy niż tylko estetyka

Nielegalne wysypiska to nie tylko kwestia wyglądu okolicy. To realne zagrożenie:

• dla środowiska,
• dla zdrowia mieszkańców,
• dla bezpieczeństwa danych osobowych

• patronie ulicy
• upamiętnieniu patrona

Od szlacheckiego dworu do zakonu pijarów

Stanisław Konarski, a właściwie Hieronim Franciszek Konarski herbu Gryf, urodził się w 1700 roku w Żarczycach Dużych. Pochodził ze szlacheckiej rodziny, jednak wcześnie stracił rodziców. Wychowywany przez rodzinę, szybko trafił do szkół pijarskich, gdzie rozpoczęła się jego droga intelektualna.

Już jako młody człowiek wstąpił do zakonu pijarów i przyjął imię Stanisław od św. Wawrzyńca. Przez lata zdobywał wiedzę, ucząc się i nauczając – od retoryki po filozofię. Jednocześnie coraz wyraźniej dostrzegał słabości ówczesnego systemu edukacji, który – jego zdaniem – był oderwany od rzeczywistości.

Europa go ukształtowała

Dzięki wsparciu rodziny Konarski wyjechał za granicę. Studiował m.in. w Uniwersytet La Sapienza, a także przebywał we Francji i Niemczech. To właśnie tam zetknął się z ideami oświecenia i nowoczesnego myślenia o państwie oraz edukacji.

Poznawał dorobek takich myślicieli jak John Locke, co miało ogromny wpływ na jego późniejsze poglądy. Widział wyraźnie, jak bardzo Polska potrzebuje reform – nie tylko politycznych, ale przede wszystkim edukacyjnych.

Szkoła, która zmieniła wszystko

W 1740 roku w Warszawa założył słynne Collegium Nobilium – szkołę dla młodzieży szlacheckiej, która stała się symbolem nowoczesnego nauczania.

Konarski postulował prawdziwą rewolucję w edukacji:

• zamiast pustej retoryki – wiedza praktyczna,
• więcej nauk przyrodniczych,
• nauczanie w języku polskim,
• rozwój fizyczny i manualny,
• wychowanie oparte na wartościach.

To podejście było wówczas przełomowe – uderzało w wielowiekowe schematy nauczania.

Krytyk systemu i wizjoner państwa

Konarski nie ograniczał się do edukacji. W swoim dziele „O skutecznym rad sposobie” (1760–1763) analizował błędy ustrojowe Rzeczypospolitej i proponował konkretne reformy.

Był odważnym krytykiem szlachty – wytykał jej pychę, pijaństwo i brak odpowiedzialności. Uważał, że prawdziwe szlachectwo nie wynika z urodzenia, lecz z cnoty i uczciwości.

Co ciekawe, jak na XVIII wiek, głosił pogląd o równości ludzi i znaczeniu sprawiedliwości w życiu społecznym.

Człowiek cnoty i obowiązku

W swoich pismach moralnych Konarski podkreślał, że dobry obywatel to człowiek:

• uczciwy,
• dotrzymujący słowa,
• szanujący prawo,
• kierujący się zasadami religii i moralności.

Dużą wagę przywiązywał też do relacji międzyludzkich – uważał, że przyjaźń oparta na cnocie ma ogromne znaczenie wychowawcze.

Dziedzictwo, które wciąż inspiruje

Stanisław Konarski zmarł w 1773 roku w Warszawie, ale jego idee przetrwały znacznie dłużej. Był jednym z tych, którzy przygotowali grunt pod późniejsze reformy oświeceniowe w Polsce.

• działaniu służb
• kontrolach kierowców

Jak poinformowała Radna m.st. Warszawy Anna Auksel-Sekutowicz w nocy z 20 na 21 marca 2026 roku na terenie Warszawa przeprowadzono szeroko zakrojoną akcję kontroli przewozów realizowanych za pośrednictwem aplikacji mobilnych. Wspólne działania Policja oraz Straż Graniczna ujawniły szereg poważnych naruszeń – od braków formalnych po przypadki bezpośredniego zagrożenia dla pasażerów.

Nocne działania służb – gdzie i dlaczego?

Funkcjonariusze Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji wraz ze Strażą Graniczną z Nadwiślańskiego Oddziału SG prowadzili kontrole m.in. w okolicach dworców kolejowych oraz Lotnisko Chopina. To właśnie tam najczęściej dochodzi do nielegalnych przewozów.

Celem akcji było sprawdzenie:

• legalności wykonywania transportu osób,
• posiadania wymaganych licencji,
• zgodności pojazdów z dokumentacją,
• przestrzegania lokalnych przepisów.

Wyniki kontroli – liczby, które dają do myślenia

Radna poinformowała, iż podczas jednej nocy skontrolowano 104 kierowców i pojazdy. Lista wykrytych naruszeń jest długa:

• 1 kierowca bez licencji,
• 3 bez wymaganego wypisu z licencji,
• 3 pojazdy niezgłoszone do licencji,
• 3 kierowców bez uprawnień,
• 1 kierowca pod wpływem alkoholu,
• 1 osoba z fałszywym prawem jazdy,
• 2 osoby przebywające w Polsce nielegalnie,
• 4 zatrzymane prawa jazdy,
• aż 56 mandatów,
• 18 zatrzymanych dowodów rejestracyjnych.

Dodatkowo ujawniono przypadki naruszeń przepisów lokalnych oraz braków w badaniach lekarskich i psychologicznych.

Bezpieczeństwo czy wolna amerykanka?

Dynamiczny rozwój przewozów „na aplikację” sprawił, że dla wielu mieszkańców to codzienność. Jednak – jak pokazują wyniki kontroli – nie wszyscy kierowcy działają zgodnie z prawem.

Regularne akcje służb mają kluczowe znaczenie, bo:

• zwiększają bezpieczeństwo pasażerów,
• eliminują nielegalnych przewoźników,
• chronią uczciwą konkurencję,
• pozwalają szybko reagować na nadużycia.

Co o tym sądzicie?

Czy zdarzyło Wam się trafić na podejrzany kurs lub kierowcę? A może takie kontrole powinny być jeszcze częstsze? Podzielcie się swoimi doświadczeniami – temat dotyczy każdego, kto choć raz zamówił przejazd przez aplikację.

• wykazie obiektów budowlanych
• schronach dla mieszkańców

Warszawa przygotowuje się do ważnej inwestycji w zakresie bezpieczeństwa ludności cywilnej. Zgodnie z wydanym zarządzeniem, 28 obiektów znajdujących się we władaniu miasta zostało oficjalnie uznanych za budowle ochronne. To kluczowy krok, który otwiera drogę do pozyskania finansowania z rządowego programu Obrony Cywilnej i Ochrony Ludności.

Na listę trafiły wyłącznie obiekty, które przeszły szczegółową weryfikację. Ich stan techniczny został oceniony przez Komendę Miejską Państwowej Straży Pożarnej oraz Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego. Dodatkowo przeprowadzone ekspertyzy potwierdziły, że możliwe jest przywrócenie im funkcji ochronnych – co najmniej do poziomu tzw. ukryć.

Miasto przygotowuje obecnie wniosek o dotację celową w ramach wojewódzkiego programu ochrony ludności i obrony cywilnej. Ostateczna wysokość środków, o które będzie ubiegać się Warszawa, zostanie określona po zakończeniu kompletowania dokumentacji. Władze podkreślają jednak, że samo złożenie wniosku nie oznacza jeszcze przyznania finansowania.

Jeśli środki zostaną przyznane, miasto przystąpi do prac modernizacyjnych. Ich celem będzie dostosowanie obiektów do obowiązujących wymogów technicznych dla budowli ochronnych, tak aby mogły skutecznie służyć mieszkańcom w sytuacjach zagrożenia.

Zrewitalizowane obiekty będą przeznaczone dla ludności cywilnej. Co więcej, to dopiero początek działań – kolejne miejsca mogą być sukcesywnie włączane do wykazu, pod warunkiem przeprowadzenia pozytywnych ekspertyz technicznych. Dotyczy to szczególnie obiektów, które w przeszłości pełniły funkcje ochronne.

Wykaz obiektów budowlanych znajdujących się we władaniu m.st. Warszawy i jednostek m.st. Warszawy uznanych za budowle ochronne:

1) stacja metra „Centrum” A13 – część kondygnacji podziemnej (parking podziemny);
2) stacja metra „Plac Wilsona” A18 – część kondygnacji podziemnej (pustka technologiczna);
3) ul. Białobrzeska 27 – budynek Szkoły Podstawowej nr 61, część kondygnacji podziemnej;
4) ul. Białostocka 10/18 – budynek Szkoły Podstawowej nr 73, część kondygnacji podziemnej;
5) ul. Cegłowska 81 – budynek szpitala, część kondygnacji podziemnej;
6) ul. Deotymy 25/33 – budynek Szkoły Podstawowej nr 388, część kondygnacji podziemnej;
7) ul. Elektoralna 5/7 – budynek XVII Liceum Ogólnokształcącego, część kondygnacji podziemnej;
8) ul. Gandhiego 13 – budynek Szkoły Podstawowej Specjalnej nr 394, część kondygnacji podziemnej;
9) ul. Krasnołęcka 3 – budynek Technikum Hotelarsko-Turystyczno-Gastronomicznego nr 21, część
kondygnacji podziemnej;
10) ul. Malownicza 31 – budynek Szkoły Podstawowej nr 87, część kondygnacji podziemnej;
11) ul. Objazdowa 3 – budynek Zespołu Szkół nr 40, część kondygnacji podziemnej;
12) ul. Ogrodowa 16 – budynek Zespołu Szkół Stenotypii i Języków Obcych, część kondygnacji
podziemnej;
13) ul. Okrężna 80 – budynek Szkoły Podstawowej nr 115, część kondygnacji podziemnej;
14) ul. Osowska 81 – budynek Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii nr 7, część kondygnacji
podziemnej;
15) ul. Podróżnicza 11 – budynek Szkoły Podstawowej nr 257, część kondygnacji podziemnej;
16) ul. Powstańców Śląskich 70 – budynek Urzędu Dzielnicy Bemowo m.st. Warszawy, część
kondygnacji podziemnej;
17) ul. Pożaryskiego 2 – budynek Szkoły Podstawowej nr 138, część kondygnacji podziemnej;
18) ul. Przepiórki 16/18 – budynek Szkoły Podstawowej nr 66, część kondygnacji podziemnej;
19) ul. Rybnicka 42/44 – budynek Przedszkola nr 60, część kondygnacji podziemnej;
20) ul. Smolna 30 – budynek XVIII Liceum Ogólnokształcącego, część kondygnacji podziemnej;
21) ul. Sycowska 1 – budynek Przedszkola nr 29, część kondygnacji podziemnej;
22) ul. Trakt Lubelski 40 – budynek Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii nr 3, kondygnacja
podziemna;
23) ul. Trzech Budrysów 32 – budynek Szkoły Podstawowej nr 175, część kondygnacji podziemnej;
24) ul. Wiertnicza 26 – budynek Zespołu Szkół nr 79, część kondygnacji podziemnej;
25) ul. Woronicza 8 – budynek X Liceum Ogólnokształcącego, część kondygnacji podziemnej;
26) ul. Zakrzewska 24b – budynek Szkoły Podstawowej nr 260, kondygnacja podziemna;
27) ul. Zgrupowania AK „Kampinos” 10 – budynek administracyjny R4003 Tramwajów Warszawskich
sp. z o.o., część kondygnacji podziemnej;
28) ul. Żeromskiego 22/28 – budynek Zespołu Szkół nr 35, część kondygnacji podziemnej.

• uchwale Rady Miasta
• nocnym zakazie sprzedaży alkoholu

Radni m.st. Warszawy przyjęli uchwałę wprowadzającą nocne ograniczenie sprzedaży alkoholu na terenie całego miasta. Zgodnie z nowymi przepisami od 1 czerwca 2026 roku sprzedaż alkoholu przeznaczonego do spożycia poza miejscem zakupu będzie zakazana w godzinach od 22:00 do 6:00.

Za przyjęciem uchwały zagłosowało 57 radnych, przeciw było dwóch. Ograniczenie obejmie sklepy oraz stacje benzynowe we wszystkich dzielnicach stolicy. Zakaz nie będzie jednak dotyczył lokali gastronomicznych – bary, puby i restauracje nadal będą mogły sprzedawać alkohol do spożycia na miejscu na dotychczasowych zasadach. Wyjątek przewidziano również dla sklepów znajdujących się w strefie wolnocłowej Lotniska Chopina, do której dostęp mają wyłącznie pasażerowie po kontroli bezpieczeństwa.

Decyzja rady miasta jest kontynuacją programu, który wcześniej testowano w dwóch dzielnicach – Śródmieściu i na Pradze-Północ. Tam nocny zakaz sprzedaży alkoholu obowiązuje od 1 listopada 2025 roku. Pilotaż był częścią Programu Bezpiecznej Nocy, przyjętego przez radnych 20 listopada 2025 roku. Program zakładał połączenie ograniczeń sprzedaży alkoholu z dodatkowymi działaniami porządkowymi oraz monitoringiem skutków wprowadzonych zmian.

Według danych warszawskiego ratusza pierwsze miesiące funkcjonowania programu przyniosły spadek interwencji służb. W Śródmieściu i na Pradze-Północ nocne interwencje Straży Miejskiej zmniejszyły się o 15,2 proc., a łączna liczba interwencji w tych dzielnicach spadła o 23,7 proc. Z kolei liczba policyjnych interwencji w całym mieście zmniejszyła się o 37,2 proc., a wykroczeń związanych ze spożywaniem alkoholu w miejscach publicznych – o 42,9 proc. Ratusz podkreśla jednak, że pełna ocena programu będzie możliwa dopiero po 12 miesiącach monitoringu.

Projekt uchwały przed głosowaniem został zaopiniowany przez rady dzielnic. Wszystkie 18 warszawskich dzielnic poparło rozszerzenie nocnego ograniczenia sprzedaży alkoholu na całe miasto. Wcześniej, podczas debat dotyczących pilotażu, stanowiska części dzielnic były bardziej podzielone.

Podczas tej samej sesji radni przyjęli także uchwałę dotyczącą limitów zezwoleń na sprzedaż alkoholu. Zgodnie z nowymi zasadami liczba zezwoleń w handlu detalicznym ma zostać zmniejszona o 310, natomiast w gastronomii zwiększona o 20. Ostatecznie oznacza to spadek ogólnego limitu o 290 zezwoleń. Ratusz wskazuje, że jest to element szerszego porządkowania miejskiej polityki alkoholowej.

• zapisach na wydarzenie sportowe
• biegu BeMore5K

Bieg wraca na ulice Bemowa

Po udanej pierwszej edycji wydarzenie BeMore5K ponownie pojawi się w kalendarzu sportowych imprez w dzielnicy. Bieg zaplanowano na 15 marca, a start i meta znajdą się w pobliżu Urząd Dzielnicy Bemowo.

Organizatorzy zapraszają zarówno doświadczonych biegaczy, jak i osoby, które dopiero rozpoczynają swoją przygodę z bieganiem.

Idealny dystans dla każdego

Trasa biegu liczy 5 kilometrów i posiada atest, co oznacza, że osiągnięte na niej wyniki mogą być oficjalnie zaliczane jako rekordy życiowe.

To dystans, który sprawdzi się zarówno dla początkujących, jak i bardziej zaawansowanych zawodników. Dla jednych będzie to pierwszy start w zawodach, dla innych okazja do poprawienia swojego najlepszego wyniku.

Sportowa atmosfera i nagrody

Organizatorzy zapowiadają nie tylko rywalizację sportową, ale również dobrą atmosferę i motywację do aktywności fizycznej. Na najlepszych zawodników czekają atrakcyjne nagrody oraz premie finansowe.

Zainteresowanie wydarzeniem rośnie z roku na rok, dlatego osoby planujące udział powinny zapisać się wcześniej.

Zapisy już ruszyły

Rejestracja do drugiej edycji BeMore5K jest już otwarta. Bieg odbędzie się 15 marca, a start zaplanowano przed budynkiem Urząd Dzielnicy Bemowo. 
LINK DO ZAPISU

• dzikach i łosiach
• zachowaniu podczas spotkania dzikich zwierząt

Dzikie zwierzęta w mieście to już codzienność

Obecność dzikich zwierząt w Warszawie nie jest już rzadkością. Najczęściej spotykanym gatunkiem jest dzik, który coraz śmielej wchodzi na osiedla, parkingi czy tereny zielone. Zwierzęta przyciąga łatwy dostęp do jedzenia – niezabezpieczone śmietniki, resztki pozostawiane w parkach czy ogrodach.

Na obrzeżach miasta oraz w pobliżu terenów zielonych zdarzają się również spotkania z dużo większym zwierzęciem – łoś. Choć są one rzadsze, to właśnie łosie mogą stanowić szczególne zagrożenie ze względu na swoją masę i nieprzewidywalność.

Gdzie najczęściej można je spotkać

Mieszkańcy północnych dzielnic Warszawy od lat zgłaszają obecność dzików w pobliżu lasów, parków i osiedli. Szczególnie często zwierzęta pojawiają się w rejonach sąsiadujących z terenami zielonymi, np. w pobliżu Lasu Bielańskiego czy terenów nadwiślańskich.

Na Białołęka oraz Bielany zdarzają się także wędrówki łosi, które przemieszczają się pomiędzy kompleksami leśnymi i doliną Wisły. Zwierzęta potrafią przejść przez ruchliwe ulice, a nawet pojawić się w środku osiedla.

Jak zachować się przy spotkaniu z dzikiem

Eksperci podkreślają, że najważniejszy jest spokój i zachowanie dystansu. Jeśli na drodze pojawi się dzik:

• zatrzymaj się i zachowaj bezpieczną odległość,
• nie podchodź i nie próbuj robić zdjęć z bliska,
• nie karm zwierzęcia,
• jeśli dzik zbliża się w twoją stronę – powoli się wycofaj, nie wykonując gwałtownych ruchów.

Szczególną ostrożność należy zachować, gdy w pobliżu są młode. Samica może wtedy reagować agresywnie, broniąc potomstwa.

Spotkanie z łosiem – jeszcze więcej ostrożności

Choć wygląda spokojnie, łoś jest jednym z największych dzikich zwierząt w Polsce i może ważyć nawet ponad pół tony. W przypadku spotkania:

• nie zbliżaj się do zwierzęcia,
• zachowaj dużą odległość,
• nie blokuj mu drogi ucieczki,
• jeśli jesteś w samochodzie – zwolnij i pozwól mu spokojnie przejść.

Łosie zazwyczaj unikają ludzi, ale sprowokowane lub zestresowane mogą stać się niebezpieczne.

Kogo powiadomić

Jeśli dzikie zwierzę pojawi się w gęsto zabudowanym miejscu lub zachowuje się agresywnie, warto skontaktować się z odpowiednimi służbami – strażą miejską lub policją. W Warszawie zgłoszenia dotyczące dzikiej zwierzyny przyjmuje także ekopatrol.

Coraz częstsze spotkania z dzikimi zwierzętami to znak, że miasto i natura coraz mocniej się przenikają. Rozsądne zachowanie i zachowanie dystansu sprawiają jednak, że takie spotkanie może zakończyć się bezpiecznie – zarówno dla mieszkańców, jak i dla samych zwierząt.

• zakazie sprzedaży alkoholu
• dalszym postępowaniu Rad Dzielnicy

Za dalszym procedowaniem uchwały zagłosowało 53 radnych, jeden był przeciw. Oznacza to, że projekt zostanie przekazany do wszystkich rad dzielnic, które w ciągu 30 dni wydadzą swoje opinie.

Pilotaż w dwóch dzielnicach. Dane mówią jasno

Od 1 listopada 2025 r. nocny zakaz sprzedaży alkoholu obowiązuje pilotażowo w Śródmieście oraz Praga-Północ w ramach programu „Bezpieczna Noc”.

Sekretarz miasta Maciej Fijałkowski przedstawił radnym podsumowanie trzymiesięcznego funkcjonowania programu. Z danych straży miejskiej wynika, że w porównaniu rok do roku (listopad–styczeń) w dwóch dzielnicach objętych zakazem liczba interwencji spadła:

• w dzień o ponad 10 proc.,
• w nocy o ponad 15 proc.

Jeszcze wyraźniej widać różnicę przy porównaniu dzielnic z zakazem i bez niego. W tych pierwszych spadek interwencji wyniósł 23,7 proc., podczas gdy w pozostałych – 11,1 proc. W godzinach nocnych różnica jest jeszcze większa: 23 proc. spadku wobec nieco ponad 4 proc. w dzielnicach bez ograniczeń. Najbardziej spektakularny wynik odnotowano w Śródmieściu – 26 proc. mniej interwencji rok do roku.

Policja: jeszcze większy spadek

Dane Komendy Stołecznej Policji wskazują na jeszcze większą poprawę. Liczba interwencji spadła o ponad 37 proc., a wykroczeń przeciwko ustawie o wychowaniu w trzeźwości – o 43 proc.

Odnotowano jednak wzrost interwencji w sąsiednich dzielnicach – na Praga-Południe, Targówek i Wola.

Mieszkańcy: większość „za”

Miasto przeprowadziło w styczniu badanie telefoniczne na próbie 1000 dorosłych mieszkańców oraz dodatkowe wywiady w dwóch dzielnicach objętych pilotażem. Poparcie dla wprowadzenia nocnej prohibicji w całej Warszawie wyniosło 58 proc., przy 27 proc. opinii negatywnych.

W Śródmieściu zakaz popiera 68 proc. mieszkańców, a na Pradze-Północ – 63 proc. Rośnie też rozpoznawalność programu: z 60 proc. w październiku do 69 proc. w styczniu.

Co dalej?

Jeśli projekt uzyska wymagane opinie, zakaz sprzedaży alkoholu w sklepach i na stacjach benzynowych obowiązywałby w całej Warszawie w godzinach 22:00–6:00. Prezydent Rafał Trzaskowski zapowiadał, że najpóźniej do czerwca 2026 r. ograniczenie może objąć całe miasto.

Zakaz nie będzie dotyczył sklepów w strefie wolnocłowej Lotnisko Chopina. Jak wskazano w uzasadnieniu projektu, strefa ta nie jest przestrzenią ogólnodostępną, a alkohol kupowany jest głównie w celu wywozu poza kraj, nie do konsumpcji na miejscu. Produkty nabywane w tej części portu nie trafiają na teren miasta i nie wpływają na porządek publiczny.

Projekt uchwały posiada pozytywną opinię miejskiego skarbnika.

Warszawa nie byłaby wyjątkiem – według urzędu marszałkowskiego już 30 miast i gmin na Mazowszu wprowadziło nocny zakaz sprzedaży alkoholu. Rok 2025 był pod tym względem rekordowy.

• bezpłatnym tramwaju
• atrakcji z okazji Dnia Kobiet

Akcja „Komunikacja miejska jest kobietą” przygotowana przez Warszawski Transport Publiczny to propozycja dla wszystkich pań, które chcą świętować Dzień Kobiet w niecodzienny sposób. Na trasę wyjedzie kultowa „parówka”, czyli zabytkowy skład 13N – jeden z symboli stolicy.

Specjalna trasa przez pół miasta

Linia K kursować będzie na jednokierunkowej trasie z Metra Marymont. Tramwaj przejedzie m.in. ulicami Słowackiego, Mickiewicza, Andersa, Marszałkowską, Puławską, Rakowiecką, Aleją Niepodległości, Aleją Jana Pawła II oraz ks. Popiełuszki, by po zatoczeniu „kółka” wrócić do punktu startowego na Żoliborzu.

Pierwszy odjazd zaplanowano po godzinie 10:00, a dwa kolejne mniej więcej co półtorej godziny. Jak podkreśla Katarzyna Strzegowska, dyrektorka Zarządu Transportu Miejskiego, dokładne godziny nie są podawane celowo.

– „Parówka” będzie się poruszać w swoim tempie, a sam przejazd ma być odprężający, a nie podporządkowany rozkładowi jazdy – zaznacza.

Godzina relaksu i drobne upominki

Podróż na całej trasie potrwa niemal godzinę. Przejazd jest bezpłatny, a każda pasażerka otrzyma drobny upominek od konduktora. Organizatorzy podkreślają jednak, że choć wydarzenie dedykowane jest paniom, mile widziani są również wszyscy towarzysze podróży.

To wyjątkowa okazja, by poczuć klimat dawnej Warszawy, spojrzeć na miasto z okien zabytkowego wagonu i świętować Dzień Kobiet w niecodzienny, a zarazem symboliczny sposób.

• patronie ulicy
• upamiętnieniu patrona

Antoni Kocjan (ur. 12 sierpnia 1902 we wsi Skalskie, zm. 13 sierpnia 1944 w Warszawie) – polski inżynier, konstruktor lotniczy szybowców, współpracownik wywiadu AK.

Życiorys

Syn Michała Kocjana i Franciszki Żurowskiej, urodzony we wsi Skalskie (obecnie dzielnica Olkusza). Po ukończeniu w 1916 r. szkoły powszechnej, rozpoczął naukę w Gimnazjum im. Kazimierza Wielkiego w Olkuszu. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1923 r. zdał maturę, a następnie studiował na Politechnice Warszawskiej na wydziale elektrycznym i lotniczym i w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Zawarł związek małżeński z Elżbietą Zanussi 30 listopada 1929 roku w Warszawie. Podczas studiów był aktywnym członkiem Sekcji Lotniczej Koła Mechaników Studentów Politechniki Warszawskiej. Nadzorował powstawanie wszystkich samolotów sportowych, jakie powstały w Sekcji (JD-2, WR-1, SP-1), ściśle współpracował z kolegami, którzy później stworzyli Zespół RWD. W 1929 roku ukończył kurs pilotażu i w 1930 zdobył II nagrodę na Zawodach Młodych Pilotów (pierwszej nie przyznano). Później uczestniczył w biciu rekordów wysokości na samolotach RWD-2 i RWD-7.

To ogromne zaangażowanie w pracę w Sekcji Lotniczej spowodowało, iż uzyskał tytuł inżyniera – podobnie jak wielu innych ówczesnych konstruktorów (Jerzy Dąbrowski, Bronisław Żurakowski, Tadeusz Chyliński i inni). W 1931 roku skonstruował swój pierwszy szybowiec szkolno-przejściowy „Czajka”, budowany następnie w serii w kilku odmianach.

W 1932 Kocjan został głównym konstruktorem Warsztatów Szybowcowych na Polu Mokotowskim w Warszawie. Tu, w bardzo skromnych warunkach, opracował wiele doskonałych szybowców. Poprzez szybowiec szkolny „Wrona”, następnie w 1933 szybowiec treningowo-wyczynowy Komar. Te trzy udane szybowce, oraz ich ulepszone wersje „Czajka-bis”, „Wrona-bis” i „Komar-bis”, były budowane w Polsce w dużej serii, a także w mniejszej ilości na licencji za granicą, m.in. w Estonii, Finlandii, Jugosławii, Bułgarii i Palestynie. W 1934 roku opracował szybowiec treningowy „Sroka”, zbudowany również w znacznej ilości. W 1935 roku opracował szybowiec akrobacyjny „Sokół”, zbudowany w niewielkiej ilości, a w 1936, z inż. Szczepanem Grzeszczykiem, dwumiejscowy szybowiec wyczynowy „Mewa”. W 1937 roku powstał najbardziej znany jednomiejscowy wyczynowy szybowiec „Orlik” konstrukcji Kocjana. Jego wersja „Orlik 3” zajęła w 1939 drugie miejsce w konkursie na standardowy szybowiec przewidywanych Letnich Igrzysk Olimpijskich 1940 roku, a na zmodyfikowanym „Orliku 2” w latach 1948–1949 odnosił sukcesy oraz ustanowił światowy rekord wysokości 9600 m amerykański szybownik Paul McCready. W 1937 inż. Kocjan zaprojektował ponadto motoszybowiec „Bąk”, zbudowany w serii ok. 10 sztuk.

Konstrukcje Antoniego Kocjana stanowiły podstawę polskiego szkolnictwa szybowcowego przed II wojną światową i miały znaczny udział w polskim sporcie szybowcowym, będąc wysoce udanymi konstrukcjami. Na podstawie dokumentacji technicznej szybowca przechowanej przez Elżbietę Kocjanową wznowiono produkcję „Komara” w 1949 r. jako IS-B Komar.

Wybuch II wojny światowej zastał Kocjana w Warszawie. Zgodnie z rozkazem, ewakuował się do Lublina, gdzie miał podjąć pracę w lotniczych warsztatach remontowych. Tam został ranny od odłamka bomby podczas nalotu. W pierwszych dniach października, Kocjan wraz z żoną Elżbietą wrócił do Warszawy. Po klęsce Polski w kampanii wrześniowej został żołnierzem ZWZ, a następnie Armii Krajowej. Należał do głęboko zakonspirowanej organizacji wywiadowczej „Muszkieterzy”, powstałej na przełomie października i listopada 1939 roku. 19 września 1940 roku zatrzymany w łapance na ulicach Warszawy, został wywieziony do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz (nr 4267), z którego jednak został zwolniony po 10 miesiącach. Cechował się dużą śmiałością w planowaniu działań polskiego ruchu oporu, odwagą i przebiegłością. Widać to było szczególnie w akcjach związanych z organizacją konspiracyjnej produkcji broni, Antoni Kocjan na podstawie fałszywych dokumentów zamawiał części do broni dla AK w niemieckich warsztatach. W podziemiach jego warsztatów szybowcowych (w rejonie skrzyżowania ul. Wawelskiej i al. Niepodległości) działała drukarnia W-4 Tajnych Wojskowych Zakładów Wydawniczych, wykryta przez Niemców 1 czerwca 1944. Wniósł duży wkład w rozpoznanie niemieckiego ośrodka badań rakietowych w Peenemünde oraz rozpracowanie wywiadowcze pocisków rakietowych V-2. Części V-2 i własne analizy miał dostarczyć do Londynu w ramach operacji „Most III”.

2 czerwca 1944 roku został wraz z żoną przypadkowo aresztowany i uwięziony na Pawiaku. Był torturowany przez Gestapo w al. Szucha 25. Zamordowany 13 sierpnia 1944 r. w grupie czterdziestu ostatnich więźniów Pawiaka.

• projekcie sportowym na Bemowie
• nowoczesnej hali z lodowiskiem

Uroczyste wręczenie decyzji o dofinansowaniu odbyło się z udziałem ministra sportu i turystyki Jakub Rutnicki, który przekazał dokument prezydentowi m.st. Warszawy Rafał Trzaskowski. Środki – w wysokości ponad 8 milionów złotych – pochodzą z ogólnopolskiego programu budowy lodowisk.

Pełnowymiarowe lodowisko i skatepark pod jednym dachem

Nowa hala przy ul. Obrońców Tobruku będzie miała dwie kondygnacje, około 6500 m² powierzchni użytkowej i kubaturę blisko 66 800 m³. W przestrzeni obiektu zmieszczą się dwa niezależnie funkcjonujące obiekty: pełnowymiarowe lodowisko oraz skatepark.

Wymiary hali pozwolą na stworzenie tafli lodu o standardowych wymiarach 60 x 30 metrów – odpowiednich do rozgrywek hokejowych oraz łyżwiarstwa figurowego. Obiekt będzie wyposażony w stałą instalację mrożenia umieszczoną w posadzce oraz zaplecze umożliwiające organizację profesjonalnych zawodów. Lodowisko ma być czynne przez cały rok (z wyjątkiem przerwy letniej), a tafla zostanie ograniczona modułowymi bandami o wysokości 1,2 m.

Nowoczesny skatepark i wrotkowisko

Druga część hali zostanie przeznaczona na skatepark oraz wrotkowisko/rolkowisko. Obiekt powstanie w technologii betonowej, uzupełnionej modułami drewnianymi z kompozytową nawierzchnią przeszkód. Układ hali i elementów będzie dostosowany do jazdy na deskorolce, rolkach i hulajnodze.

To rozwiązanie pozwoli na jednoczesne korzystanie z lodowiska i skateparku, co znacząco zwiększy funkcjonalność całego kompleksu.

Zaplecze i infrastruktura

Oprócz głównych aren sportowych w budynku znajdzie się sala uniwersalna lub siłownia oraz pomieszczenia pomocnicze, w tym magazyny na sprzęt sportowy. Parterowej hali towarzyszyć będzie piętrowe zaplecze.

Wokół obiektu powstaną miejsca postojowe, drogi dojazdowe, chodniki oraz tereny zielone, co poprawi dostępność i komfort użytkowników.

Zakończenie prac za dwa lata

Budowa ma zakończyć się na przełomie 2027 i 2028 roku. Inwestycja znacząco wzbogaci sportową infrastrukturę Bemowa i stworzy nowe możliwości zarówno dla amatorów, jak i zawodników trenujących łyżwiarstwo, hokej czy sporty miejskie.

• otwarciu skateparku
• ulepszonej formule miejsca

Po zimowej przerwie obiekt wraca w ulepszonej wersji

Zimowe miesiące zostały wykorzystane na gruntowne prace remontowe. W ramach modernizacji wymieniono konstrukcję, warstwy podkładowe oraz obicia. Na miejscu pojawiły się także nowe blachy najazdowe i barierki, co przełoży się na większe bezpieczeństwo oraz komfort jazdy.

Użytkownicy mogą więc liczyć nie tylko na powrót do ulubionej przestrzeni rekreacyjnej, ale także na lepsze warunki do treningów i doskonalenia trików.

Godziny otwarcia

• 1 - 31 marca – skatepark będzie czynny do godz. 19:00
• od 1 kwietnia – obiekt będzie otwarty do godz. 21:00

Wraz z nadejściem wiosny miejsce znów stanie się jednym z najchętniej odwiedzanych punktów spotkań młodzieży i fanów sportów miejskich. Organizatorzy zapraszają wszystkich spragnionych ruchu na świeżym powietrzu do odświeżonej przestrzeni i życzą udanego sezonu.

• nowej hali sportowej przy SP 82
• inwestycji

Na Bemowie powstanie nowa hala sportowa przy Szkoła Podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi nr 82 przy ul. Konarskiego 20. Umowę na zaprojektowanie i wybudowanie obiektu podpisali burmistrz dzielnicy Grzegorz Kuca oraz jego zastępca Maciej Wójtowicz.

Inwestycja ma znacząco poprawić warunki prowadzenia zajęć wychowania fizycznego, a także umożliwić organizację szkolnych wydarzeń sportowych z udziałem publiczności.

Kompleksowa inwestycja

Zakres podpisanej umowy obejmuje:

• rozbiórkę istniejącej hali,
• zaprojektowanie nowego obiektu,
• uzyskanie wszystkich niezbędnych decyzji administracyjnych,
• wykonanie robót budowlanych,
• przygotowanie dokumentacji powykonawczej.

Wartość inwestycji: 15 056 487,71 zł brutto
Czas realizacji: 18 miesięcy od dnia podpisania umowy
Planowane zakończenie prac: 25 sierpnia 2027 roku

Nowoczesna przestrzeń dla uczniów

Projekt zakłada budowę funkcjonalnego i w pełni dostępnego obiektu, dostosowanego do potrzeb wszystkich uczniów – w tym osób z niepełnosprawnościami.

W nowej hali znajdą się:

• duża sala sportowa o wymiarach 23,50 m × 44,00 m (1422,40 m²),
• mała sala sportowa 7,70 m × 15,38 m (118,40 m²),
• zaplecze szatniowo-sanitarne o powierzchni 752,50 m².

Na pierwszym piętrze powstanie widownia dla 141 osób, a na parterze dodatkowe 50 miejsc, w tym przestrzeń przeznaczona dla osób z niepełnosprawnościami.

Bezpieczeństwo i dostępność

Nowy budynek zostanie połączony z zachodnim skrzydłem szkoły specjalnym łącznikiem. W jego obrębie zaplanowano szatnie z węzłem sanitarnym. Pod łącznikiem przewidziano przejazd dla wozów straży pożarnej oraz drogę pożarową dla istniejących budynków.

Obiekt zapewni pełną dostępność komunikacyjną – winda będzie dostępna ze wszystkich poziomów budynku.

• głosowaniu w plebiscycie
• sposobie głosowania i kategoriach

Trwa 9. edycja plebiscytu Warszawiaki – inicjatywy, w której to mieszkańcy decydują, kto i co zasługuje na miano „najlepszych w Warszawie”. W tym roku głosowanie odbywa się w 12 kategoriach, obejmujących zarówno miejsca, wydarzenia, jak i osoby realnie wpływające na rozwój stolicy.

Plebiscyt odbywa się pod honorowym patronatem Prezydenta m.st. Warszawy Rafał Trzaskowski. Na laureatów czekają statuetki zaprojektowane przez znanego grafika Andrzej Pągowski.

Od 2014 roku doceniają Warszawę

Warszawiaki zainaugurowano w 2014 roku z inicjatywy dziennikarza i miłośnika miasta Bartosz Kańtoch. Ideą plebiscytu jest wyróżnianie ludzi, miejsc i instytucji, które swoją działalnością budują pozytywny wizerunek stolicy i realnie wpływają na jej rozwój.

Propozycje kandydatów można było zgłaszać do 2 lutego 2026 r. Finałowe głosowanie trwa od 5 lutego do 3 marca 2026 r., a zwycięzcy zostaną ogłoszeni 10 marca podczas uroczystej gali finałowej.

12 kategorii – w tym dwie nowości

W tegorocznej edycji mieszkańcy mogą oddać głos w następujących kategoriach:

• Kuchnia Roku
• Kawa & Bar Roku
• Rozrywka Roku
• Kultura Roku
• Sport Roku
• Rodzinne Miejsce Roku (nowość)
• Inicjatywa Roku
• E-Twórca Roku (nowość)
• Zdjęcie Roku
• Wydarzenie Roku
• Dzielnica Roku
• Warszawiak Roku

Nowe kategorie mają odzwierciedlać zmieniające się potrzeby mieszkańców – doceniać miejsca przyjazne rodzinom oraz twórców działających w przestrzeni internetowej.

Głos należy do mieszkańców

To mieszkańcy Warszawy decydują, kto stanie na scenie podczas marcowej gali. Plebiscyt od lat pokazuje, że siłą miasta są aktywni ludzie, lokalne inicjatywy i miejsca, które budują jego niepowtarzalny charakter.

Finał już 10 marca – wtedy poznamy tych, którzy w 2026 roku zasłużyli na miano najlepszych w Warszawie.

LINK DO GŁOSOWANIA

• patronie ulicy
• upamiętnieniu patrona

Zenon Ludwik Klemensiewicz (ur. 2 września lub 2 listopada 1891 w Tarnowie, zm. 2 kwietnia 1969 w Zawoi-Podpolicach) – polski językoznawca, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, członek Polskiej Akademii Umiejętności i Polskiej Akademii Nauk.

Życiorys

Był synem Ignacego (urzędnika) i Kamili z Rożanowiczów. W latach 1901–1909 uczęszczał do gimnazjum w Nowym Sączu, następnie (do 1914) studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim językoznawstwo i historię literatury, m.in. u Ignacego Chrzanowskiego, Józefa Kallenbacha, Jana Łosia, Jana Michała Rozwadowskiego; w późniejszym czasie uzupełniał studia na uniwersytetach we Fryburgu Bryzgowijskim i Paryżu (1926–1927). W czasie I wojny światowej służył w armii austriackiej na frontach rosyjskim i włoskim. W latach 1918–1921 był oficerem Wojska Polskiego. W 1919 rozpoczął pracę jako profesor języka polskiego w Gimnazjum im. Sobieskiego w Krakowie (do 1939). Od 1923 współpracował z Uniwersytetem Jagiellońskim, prowadząc wykłady z dydaktyki języka polskiego; na podstawie pracy Orzecznik przy formach osobowych słowa „być” doktoryzował się na tej uczelni w 1925. Analogiczne wykłady prowadził również w Państwowym Pedagogium w Krakowie (1928–1931) i Instytucie Pedagogicznym w Katowicach (1928–1932). W 1930 uzyskał na UJ habilitację z języka polskiego (po przedstawieniu rozprawy Liczebnik główny w polszczyźnie literackiej. Historia formy i składni), a w 1933 habilitację z dydaktyki języka polskiego. W 1939 został najpierw profesorem tytularnym, a wkrótce profesorem zwyczajnym UJ (w Katedrze Języka Polskiego).

Jako oficer rezerwy brał udział w kampanii wrześniowej, później uczestniczył w tajnym nauczaniu uniwersyteckim. W 1945 powrócił do pracy na UJ, w latach 1947–1952 kierował Katedrą Języka Polskiego, w roku akademickim 1947/1948 był dziekanem Wydziału Humanistycznego; przeszedł na emeryturę w 1961. Był związany także z innymi jednostkami naukowymi – Pracownią Słownika Polskiego XVI Wieku Instytutu Badań Literackich PAN (1953–1961), Pracownią Słownika Staropolskiego PAN (1956–1958 kierownik), Zakładem Językoznawstwa PAN w Krakowie (1958–1961 kierownik, 1958–1960 kierownik Pracowni Historii Języka Polskiego, 1960–1961 kierownik Pracowni Składni Historycznej), Ośrodkiem Badań Prasoznawczych w Krakowie (od 1961 kierownik Pracowni Językoznawczej, od 1965 przewodniczący Rady Naukowej). W latach 1945–1948 przewodniczył Sekcji Szkół Wyższych i Instytutów Naukowych Związku Nauczycielstwa Polskiego.

W 1946 został powołany na członka korespondenta Polskiej Akademii Umiejętności. Od 1954 był członkiem korespondentem, a od 1961 członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk, w latach 1966–1971 zasiadał w Prezydium PAN, był członkiem władz Oddziału PAN w Krakowie (1957–1965 wiceprzewodniczący, od 1965 przewodniczący) oraz wiceprzewodniczącym Komitetu Językoznawstwa PAN (od 1961). Należał ponadto m.in. do Towarzystwa Miłośników Języka Polskiego (1923–1949 sekretarz, od 1959 prezes) i Polskiego Towarzystwa Językoznawczego (1925 członek założyciel, 1938–1949 sekretarz, 1950–1956 prezes); w latach 1958–1969 był redaktorem naczelnym czasopisma Język Polski, był wiceprezesem Związku Nauczycielstwa Polskiego. Wspólnie z Julianem Aleksandrowiczem, Walerym Goetlem, Romanem Ingardenem i Antonim Kępińskim zakładał pod koniec lat 50. Krakowskie Towarzystwo Higieny Psychicznej. Został odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (1937), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1954), bułgarskim Orderem Cyryla i Metodego, Medalem KEN (1967), tytułem Zasłużonego Nauczyciela PRL.

Zginął w katastrofie lotniczej pod Policą. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie, (kwatera M, rząd płn, miejsce 15).

Kariera naukowa

Jego zainteresowania naukowe obejmowały gramatykę historyczną, gramatykę języka polskiego, dydaktykę języka polskiego. W 3-tomowej publikacji Historia języka polskiego (1961–1972) przedstawił szerokie opracowanie dziejów języka polskiego od czasów prasłowiańskich do 1939 roku. Prowadził badania porównawcze nad językiem poetyckim polskiego romantyzmu, modernizmu, pozytywizmu i dwudziestolecia międzywojennego. Dokonał nowego ujęcia wszystkich typów związków składniowych w języku polskim (Składnia opisowa współczesnej polszczyzny kulturalnej, 1937). Opracował wiele podręczników dla szkół powszechnych i średnich, współpracował z redakcjami Języka Polskiego, Słownika staropolskiego, Słownika języka A. Mickiewicza. Jako gimnazjalista, członek kółka literacko-artystycznego, przełożył na esperanto jedną z nowel Sienkiewicza (1908). W latach 30. był członkiem Komitetu Ortograficznego, zajmującego się reformą pisowni polskiej. Krótko przed śmiercią zainicjował telewizyjny cykl audycji poświęconych językowi polskiemu. Do grona jego uczniów należeli m.in. Walery i Krystyna Pisarkowie.

Dzieło naukowca kontynuowała jego córka, także językoznawca, profesor doktor habilitowany, członek Rady Języka Polskiego i Rady Naukowej Instytutu Języka Polskiego PAN, Irena Bajerowa.